Λίγα λεπτά πριν εκπνεύσει η δευτέρα, βιάζομαι να γράψω. Αλλά δεν έχω τί να πρωτοσκεφτώ, το τελευταίο 48ωρο (ίσως και 50ωρο) είναι ένα κουβάρι γεμάτο ευχάριστες αναμνήσεις και προσωπικά φυλακτά.
Έμαθα να συγκρούομαι και να παλεύω για το δίκαιο με βαρβαρότητα, ακόμα και με τους κοντινότερους συγγενείς. Είναι κι αυτό ένα βήμα προς τον απογαλακτισμό, σε μια γενιά που αυτός αργεί να έρθει.
Κατά τ' άλλα, συγκίνηση, ένα υπέροχο και χαλαρό μοναχικό ταξίδι, γρήγορες αλλά όχι παρορμητικές αποφάσεις, ένας κλοιός αγάπης από τουλάχιστον μερικές ντουζίνες κόσμο, νησιωτικός αέρας και θαλασσινή δροσιά, οικογενειακός εναγγαλισμός, ντύσιμο γαμπρού. Βραστό κρέας και ολοΐδρωτος χορός, μία τάχιστη επιστροφή σε συνθήκες μεσοαστικής αποσύνθεσης σε ένα ηλίθιο μέρος ομοίως χαρακτηριζόμενων κατοίκων.
Αυτά, τα ωραία, είναι εκεί για να θυμίζουν πώς και πού ένας άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί ένα με τη γη, το νερό και τους ανθρώπους πλάι του.
Τα άλλα, τα λίγα άσχημα, είναι η καύσιμη ύλη για την ατμομηχανή της ύπαρξης: Την προσμονή.
~
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.