Η στάση του σώματός μου είναι ιδιαίτερα ανορθόδοξη. Ένα μικρό τάμπλετ απέναντι, ίσα που ξεχωρίζω τα γράμματα. Πληκτρολόγιο ασύρματο στα πόδια. Ντυμένος σα στερεοτυπικός τουρίστας (χακί βερμούδα με πουκάμισο και καπέλο). Ένα beach bar λίγο έξω από το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης. Απέναντι τα μικρασιατικά παράλια, καλυμένα από ομίχλη. Ζέστη, όχι όμως ιδιαίτερη. Έφαγα τοστ.
Υπάρχει μια υποβλητικότητα σε αυτόν τον τόπο. Μέσα στις 3-4 ώρες της αναμονής, πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς, ειδικά αν πίνει έναν γαλάτο καφέ με θάλασσα και χαλαρούς ήχους. Το περίεργο ταξίδι υπερπτήσης όλης της νησιωτικής χώρας έχει ήδη ξεκινήσει. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί η απύθμενη ομορφιά που αντίκρυσα σήμερα το πρωί; Τα πλούσια πευκοδάση και οι πλατανούχες ρεματιές της Λέσβιας Γης, ο γυάλινος κόλπος της Γέρας με την αντανάκλαση της χερσονήσου της Μυτιλήνης, η άγονη μαύρη πέτρα των βόρειων λόφων. Δίχως καμία τάση Ελυτισμού, αυτό το τοπίο, το εξαιρετικά δυσεύρετο για νησί, μπορεί να σε κάνει να αναλογιστείς, και γιατί όχι, να αμφισβητήσεις πολλές βεβαιότητες.
Τη γαλήνη μου ήρθε να διαταράξει ο Ελληνισμός ενός τοπικού οδηγού ταξί. "Πάλι Λαθρομετανάστες." Πράγματι, μία ακταιωρός του λιμενικού έσερνε ένα άδειο φουσκωτό, και στο σκάφος της ήταν επιβιβασμένοι 30-40 άνθρωποι που σίγουρα δεν ήταν λιμενικοί. Άνθρωποι καταπονημένοι και με βαθιά απογοήτευση στα μάτια τους. Πρόσφυγες, πρώην δημόσιοι υπάλληλοι, μηχανικοί, ίσως και αγρότες. 5 χρόνια νεοιμπεριαλισμού κατέστησαν τη χώρα τους, μία από τις πιο εύρωστες και ασφαλείς του αραβικού κόσμου, στο πιο επικίνδυνο μέρος του πλανήτη. Αλοίμονο σε όσους επαναπαύονται λοιπόν στα κεκτημένα. Η κατρακύλα είναι εντυπωσιακά πανεύκολο να συμβεί.
Πλησιάζει όμως τρεις. Δύο ώρες απομένουν περίπου από την ανωτέρω αναφερθείσα υπερπτήση. Από τη βόρεια, στη νότια Ελλάδα. Ένα ασήμαντο δρομολόγιο, μια καθόλου εντυπωσιακή εμπειρία. Και όμως, εντυπωσιάζομαι. Θεωρώ υπέροχο το ότι είμαι ένας νέος και υγιής άνθρωπος, που μπορεί να μπει στο μετρό τρέχοντας, να κολυμπήσει σε απόκρυμνη παραλία, να μείνει νηστικός για αρκετεές ώρες, να μην κουβαλά φαρμακευτική αγωγή στα ταξίδια του και να πηγαινοέρχεται με ευελιξία ανά την Ελλάδα. Κυνηγώντας πνευματική και υλική καταξίωση (μήπως στο σύγχρονο, ταυτίζονται;)
ξεχνούμε τη σημασία του δώρου της υγείας και της όρεξης για φαΐ και ζωή, χωρίς τα οποία είμαστε απλώς δίποδα σύνολα κυτταρικής καύσης. Και αυτό μου το δώρο, σκοπεύω να το εκμεταλλευτώ στο έπακρο.
Κόρε Ύδρο.: "Λεφτά υπάρχουν - δεν υπάρχουν, ποτέ δε θα 'μαστε φτωχοί".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.