Λίγα λεπτά πριν εκπνεύσει η δευτέρα, βιάζομαι να γράψω. Αλλά δεν έχω τί να πρωτοσκεφτώ, το τελευταίο 48ωρο (ίσως και 50ωρο) είναι ένα κουβάρι γεμάτο ευχάριστες αναμνήσεις και προσωπικά φυλακτά.
Έμαθα να συγκρούομαι και να παλεύω για το δίκαιο με βαρβαρότητα, ακόμα και με τους κοντινότερους συγγενείς. Είναι κι αυτό ένα βήμα προς τον απογαλακτισμό, σε μια γενιά που αυτός αργεί να έρθει.
Κατά τ' άλλα, συγκίνηση, ένα υπέροχο και χαλαρό μοναχικό ταξίδι, γρήγορες αλλά όχι παρορμητικές αποφάσεις, ένας κλοιός αγάπης από τουλάχιστον μερικές ντουζίνες κόσμο, νησιωτικός αέρας και θαλασσινή δροσιά, οικογενειακός εναγγαλισμός, ντύσιμο γαμπρού. Βραστό κρέας και ολοΐδρωτος χορός, μία τάχιστη επιστροφή σε συνθήκες μεσοαστικής αποσύνθεσης σε ένα ηλίθιο μέρος ομοίως χαρακτηριζόμενων κατοίκων.
Αυτά, τα ωραία, είναι εκεί για να θυμίζουν πώς και πού ένας άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί ένα με τη γη, το νερό και τους ανθρώπους πλάι του.
Τα άλλα, τα λίγα άσχημα, είναι η καύσιμη ύλη για την ατμομηχανή της ύπαρξης: Την προσμονή.
~
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2015
Κυριακή 26 Ιουλίου 2015
Οδυσσέας Ελύτης - Νίκος Καζαντζάκης
Η στάση του σώματός μου είναι ιδιαίτερα ανορθόδοξη. Ένα μικρό τάμπλετ απέναντι, ίσα που ξεχωρίζω τα γράμματα. Πληκτρολόγιο ασύρματο στα πόδια. Ντυμένος σα στερεοτυπικός τουρίστας (χακί βερμούδα με πουκάμισο και καπέλο). Ένα beach bar λίγο έξω από το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης. Απέναντι τα μικρασιατικά παράλια, καλυμένα από ομίχλη. Ζέστη, όχι όμως ιδιαίτερη. Έφαγα τοστ.
Υπάρχει μια υποβλητικότητα σε αυτόν τον τόπο. Μέσα στις 3-4 ώρες της αναμονής, πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς, ειδικά αν πίνει έναν γαλάτο καφέ με θάλασσα και χαλαρούς ήχους. Το περίεργο ταξίδι υπερπτήσης όλης της νησιωτικής χώρας έχει ήδη ξεκινήσει. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί η απύθμενη ομορφιά που αντίκρυσα σήμερα το πρωί; Τα πλούσια πευκοδάση και οι πλατανούχες ρεματιές της Λέσβιας Γης, ο γυάλινος κόλπος της Γέρας με την αντανάκλαση της χερσονήσου της Μυτιλήνης, η άγονη μαύρη πέτρα των βόρειων λόφων. Δίχως καμία τάση Ελυτισμού, αυτό το τοπίο, το εξαιρετικά δυσεύρετο για νησί, μπορεί να σε κάνει να αναλογιστείς, και γιατί όχι, να αμφισβητήσεις πολλές βεβαιότητες.
Τη γαλήνη μου ήρθε να διαταράξει ο Ελληνισμός ενός τοπικού οδηγού ταξί. "Πάλι Λαθρομετανάστες." Πράγματι, μία ακταιωρός του λιμενικού έσερνε ένα άδειο φουσκωτό, και στο σκάφος της ήταν επιβιβασμένοι 30-40 άνθρωποι που σίγουρα δεν ήταν λιμενικοί. Άνθρωποι καταπονημένοι και με βαθιά απογοήτευση στα μάτια τους. Πρόσφυγες, πρώην δημόσιοι υπάλληλοι, μηχανικοί, ίσως και αγρότες. 5 χρόνια νεοιμπεριαλισμού κατέστησαν τη χώρα τους, μία από τις πιο εύρωστες και ασφαλείς του αραβικού κόσμου, στο πιο επικίνδυνο μέρος του πλανήτη. Αλοίμονο σε όσους επαναπαύονται λοιπόν στα κεκτημένα. Η κατρακύλα είναι εντυπωσιακά πανεύκολο να συμβεί.
Πλησιάζει όμως τρεις. Δύο ώρες απομένουν περίπου από την ανωτέρω αναφερθείσα υπερπτήση. Από τη βόρεια, στη νότια Ελλάδα. Ένα ασήμαντο δρομολόγιο, μια καθόλου εντυπωσιακή εμπειρία. Και όμως, εντυπωσιάζομαι. Θεωρώ υπέροχο το ότι είμαι ένας νέος και υγιής άνθρωπος, που μπορεί να μπει στο μετρό τρέχοντας, να κολυμπήσει σε απόκρυμνη παραλία, να μείνει νηστικός για αρκετεές ώρες, να μην κουβαλά φαρμακευτική αγωγή στα ταξίδια του και να πηγαινοέρχεται με ευελιξία ανά την Ελλάδα. Κυνηγώντας πνευματική και υλική καταξίωση (μήπως στο σύγχρονο, ταυτίζονται;)
ξεχνούμε τη σημασία του δώρου της υγείας και της όρεξης για φαΐ και ζωή, χωρίς τα οποία είμαστε απλώς δίποδα σύνολα κυτταρικής καύσης. Και αυτό μου το δώρο, σκοπεύω να το εκμεταλλευτώ στο έπακρο.
Κόρε Ύδρο.: "Λεφτά υπάρχουν - δεν υπάρχουν, ποτέ δε θα 'μαστε φτωχοί".
Υπάρχει μια υποβλητικότητα σε αυτόν τον τόπο. Μέσα στις 3-4 ώρες της αναμονής, πολλά μπορεί να σκεφτεί κανείς, ειδικά αν πίνει έναν γαλάτο καφέ με θάλασσα και χαλαρούς ήχους. Το περίεργο ταξίδι υπερπτήσης όλης της νησιωτικής χώρας έχει ήδη ξεκινήσει. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί η απύθμενη ομορφιά που αντίκρυσα σήμερα το πρωί; Τα πλούσια πευκοδάση και οι πλατανούχες ρεματιές της Λέσβιας Γης, ο γυάλινος κόλπος της Γέρας με την αντανάκλαση της χερσονήσου της Μυτιλήνης, η άγονη μαύρη πέτρα των βόρειων λόφων. Δίχως καμία τάση Ελυτισμού, αυτό το τοπίο, το εξαιρετικά δυσεύρετο για νησί, μπορεί να σε κάνει να αναλογιστείς, και γιατί όχι, να αμφισβητήσεις πολλές βεβαιότητες.
Τη γαλήνη μου ήρθε να διαταράξει ο Ελληνισμός ενός τοπικού οδηγού ταξί. "Πάλι Λαθρομετανάστες." Πράγματι, μία ακταιωρός του λιμενικού έσερνε ένα άδειο φουσκωτό, και στο σκάφος της ήταν επιβιβασμένοι 30-40 άνθρωποι που σίγουρα δεν ήταν λιμενικοί. Άνθρωποι καταπονημένοι και με βαθιά απογοήτευση στα μάτια τους. Πρόσφυγες, πρώην δημόσιοι υπάλληλοι, μηχανικοί, ίσως και αγρότες. 5 χρόνια νεοιμπεριαλισμού κατέστησαν τη χώρα τους, μία από τις πιο εύρωστες και ασφαλείς του αραβικού κόσμου, στο πιο επικίνδυνο μέρος του πλανήτη. Αλοίμονο σε όσους επαναπαύονται λοιπόν στα κεκτημένα. Η κατρακύλα είναι εντυπωσιακά πανεύκολο να συμβεί.
Πλησιάζει όμως τρεις. Δύο ώρες απομένουν περίπου από την ανωτέρω αναφερθείσα υπερπτήση. Από τη βόρεια, στη νότια Ελλάδα. Ένα ασήμαντο δρομολόγιο, μια καθόλου εντυπωσιακή εμπειρία. Και όμως, εντυπωσιάζομαι. Θεωρώ υπέροχο το ότι είμαι ένας νέος και υγιής άνθρωπος, που μπορεί να μπει στο μετρό τρέχοντας, να κολυμπήσει σε απόκρυμνη παραλία, να μείνει νηστικός για αρκετεές ώρες, να μην κουβαλά φαρμακευτική αγωγή στα ταξίδια του και να πηγαινοέρχεται με ευελιξία ανά την Ελλάδα. Κυνηγώντας πνευματική και υλική καταξίωση (μήπως στο σύγχρονο, ταυτίζονται;)
ξεχνούμε τη σημασία του δώρου της υγείας και της όρεξης για φαΐ και ζωή, χωρίς τα οποία είμαστε απλώς δίποδα σύνολα κυτταρικής καύσης. Και αυτό μου το δώρο, σκοπεύω να το εκμεταλλευτώ στο έπακρο.
Κόρε Ύδρο.: "Λεφτά υπάρχουν - δεν υπάρχουν, ποτέ δε θα 'μαστε φτωχοί".
Σάββατο 27 Ιουνίου 2015
Γιατί θα υποστηρίξω το Ναι.
Η υπόθεση ήταν αρκετά μπλεγμένη. Ήταν βέβαια ολοφάνερο πως ο εντελώς αναποτελεσματικός δρόμος των προηγούμενων κυβερνήσεων, δεν είχε καμία ελπίδα επιτυχίας. Φοροεπιδρομές και εντελώς απάνθρωπες περικοπές σε όλα τα μήκη και πλάτη του δημοσίου τομέα, για να επιτευχθούν δημοσιονομικοί στόχοι που άνθρωποι με στοιχειώδεις γνώσεις μακροοικονομικών, θεωρούσαν ανέφικτους. Επιτείνοντας την ύφεση με αυτούς τους τρόπους ("υφεσιακά μέτρα"), το χρέος, ως λόγος χρέους προς ΑΕΠ, καθίσταται όλο και πιο "μη βιώσιμο". Ο λόγος που γινόταν αυτό, ήταν κοινό μυστικό: Υπήρχε δισταγμός να θιγούν συγκεκριμένες ομάδες που ευνοήθηκαν από τον πρώην δικομματισμό. Υπήρχε μεγαλύτερος δισταγμός μη και αποκαλυφθούν τα όργια - τερατουργήματα που 40 χρόνια Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας είχαν φέρει (μαζί και με αρκετά θετικά - μην είμαστε αφοριστικοί) στο δημόσιο τομέα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό απόλυτης κοινωνικής διάλυσης και εξαθλίωσης των ασθενέστερων στρωμάτων, για χάρη μίας κάστας διαπλεκόμενων προνομιούχων, η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ φάνταζε μονόδρομος. Και γιατί όχι; Το κόμμα είχε (και ίσως έχει) κάποια χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν πολύ από τα υπόλοιπα.
Δεν είχε διαπλεκόμενα συμφέροντα ύποπτων χορηγιών.
Δεν συμμετείχε στο λεγόμενο "τρίγωνο διαπλοκής" κατασκευαστικών - ιδιοκτητών ΜΜΕ - πολιτικής ηγεσίας.
Δεν είχε ορίσει ευνοούμενούς του σε συγκεκριμένα πεδία που οι προηγούμενοι είχαν ιδιοτύπως κρατικοποιήσει.
Επομένως, θα μπορούσε να κάνει, από την πρώτη κιόλας μέρα της (δύσκολης) διακυβέρνησης, ένα πραγματικά ριζοσπαστικό πρόγραμμα, υπέρ της κοινωνικής συνοχής: Πλήρη απελευθέρωση προσοδοθηρικών επαγγελμάτων, πάταξη γραφειοκρατίας και διαφθοράς στο στενό δημόσιο, αναδιοργάνωση και ανακατανομή των εργαζομένων του σε ένα πολύ αποδοτικότερο σχήμα που θα προσδίδει μεγαλύτερη αξία στη δουλειά τους, πραγματική είσπραξη των φόρων, αντί αύξησης των συντελεστών τους, καταστολή λαθρεμπορίου και περικοπές στα ρετιρέ των συντάξεων και μισθών, με -γιατί όχι- θέσπιση εθνικού ανώτατου συνταξιοδοτικού πλαφόν, λ.χ. στα 1500 ευρώ.
Στον αντίποδα, θα μπορούσε να εξασφαλίσει γι' αυτή τη γενναία εξοικονόμηση όλων αυτών των μέτρων, τα δύο πράγματα που χρειάζεται η ελληνική οικονομία για να πάρει μπρος:
1) Σημαντικότερο: Ένα γενναίο επενδυτικό πακέτο με σφραγίδα Ε.Ε., εν είδει new deal, με δημιουργία υποδομών (και άρα θέσεων εργασίας) σε πληθώρα τομέων της οικονομίας με υψηλή προστιθέμενη αξία, ώστε έπειτα, ο ιδιωτικός τομέας να την εκμεταλλευτεί.
2) Λιγότερο Σημαντικό: Επιμήκυνση αποπληρωμής χρέους, ώστε να "απλωθούν" οι πληρωμές στο χρόνο, και τα πρωτογενή πλεονάσματα να μπορούν να τις καλύψουν δίχως να προσφεύγει η χώρα στον "εφιάλτη των μνημονίων".
Αυτό, θα ήταν το best case scenario, και προϋπέθετε μία ικανή και ριζοσπαστικά αποφασισμένη ελληνική Κυβέρνηση από τη μία, ενώ από την άλλη ορθολογικά σκεπτόμενους και δρώντες Δανειστές.
Δυστυχώς, τίποτα από τα δύο δε συνέβη.
Η ελληνική Κυβέρνηση, πριν λάβει αυτή τη θέση, έβγαλε ένα από τα πιο άρρωστα παροχολογικά προεκλογικά προγράμματα, βγαλμένο απευθείας από τα μέσα των νάηντιζ. Εξαιρώντας δηλαδή το πρόγραμμα για την "ανθρωπιστική κρίση" και την επιστροφή μερικών ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους, επρόκειτο για μία καθαρά δημαγωγική προσπάθεια, που κατ' εμέ ήταν το πιο απογοητευτικό σημείο αναφοράς για ένα κόμμα που είχε επιδείξει πολύ καλά σημάδια ως τότε. Κι όταν έγινε τελικά κυβέρνηση, καμία από τις -αναίμακτες για την κοινωνική πλειοψηφία των φτωχότερων στρωμάτων- μεταρρυθμίσεις δεν αναφέρθηκε.
Απεναντίας, η διαπραγμάτευση ήταν μια απόπειρα να σωθούν προνόμια. Αυτό και τίποτα άλλο. Η αριστερά, που αποζητούσε με αληθινή δίψα να ορίζει τις εξελίξεις, βρέθηκε να ορίζεται από ένα κατεστημένο δημιουργημένο πολύ πριν. Η αρχική τόλμη πήγε περίπατο, και η διαπραγματευτική ομάδα έχασε σύντομα τη μπάλα ολοσδιούλου, βρισκόμενη στη θέση να ξανασυζητά ό,τι και οι προηγούμενες: Συντελεστές ΦΠΑ και περικοπή συνηθισμένων δαπανών.
Οι δανειστές από την άλλη, προσκολλημένοι στα εσωτερικά τους ακροατήρια, και πολύ μακριά από το ενιαίο, Ευρωπαϊκό συμφέρον, επέμειναν με παλαιολιθική λογική στην πεπατημένη. Η διαπραγμάτευση διεξήχθη με πολύ εχθρικούς όρους για την ελληνική πλευρά, και με απόλυτη άγνοια κινδύνου από τους τρεις θεσμούς. Η διάθεσή τους ήταν πράγματι η ταπείνωση ενός ελαφρώς διαφορετικού και ελαφρώς δικαιότερου δρόμου προς τη λιτότητα, ή τον "λιτό βίο", όπως προτιμάτε. Η μετακίνησή τους προς τις ελληνικές θέσεις ήταν από λίγη, ως αμελητέα. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες σε οτιδήποτε θέλει προκύψει από εδώ και πέρα.
Λύσεις αναίμακτες, μετά από 5 μήνες εσωτερικής ακυβερνησίας και εξωτερικής αποτυχίας, για την κυβέρνηση δεν υπήρχαν. Μία συμφωνία όπως η τελεσιγραφική, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσει με δεδηλωμένη, μετά την ψήφισή της. Η εφαρμογή δε, της συμφωνίας αυτής, είναι σίγουρα υφεσιακή.
Άρα, οι εκλογές αβεβαιότητας και πόλωσης θα ερχόταν νομοτελειακά, εκτός κι αν γινόταν αυτό που τελικά έγινε· δημοψήφισμα. Και οι δύο απαντήσεις, σώζουν την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ναι, τον απαλλάσσει από το βάρος να το πει ο ίδιος, το όχι τον απαλλάσσει από τις ευθύνες της καταστροφής.
Ποιες είναι, όμως, οι επιλογές για τον Έλληνα πολίτη; Τις ξέρουμε και τις ξέρουν.
Η επιλογή όμως του συγγραφέα του κειμένου, είναι μία, είναι βέβαιη και είναι απολύτως τελική:
Ναι, και με τα δύο χέρια, στη συμφωνία.
Είναι ο μοναδικός τρόπος να εξασφαλιστεί για τη χώρα:
α) Νομισματική σταθερότητα-Σταθερή αγοραστική δύναμη
β) Πρόσδεση των εθνικών συμφερόντων με αυτά της Δυτικής Ευρώπης
γ) Γενναία επενδυτικά πακέτα που πλησιάζουν το 1/3 (!!!) του ΑΕΠ μας ως το 2020
δ) Ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης χρέους.
ε) Επάρκεια σε εισαγωγές
Αντίστοιχα, το όχι θα έφερνε με μαθηματική ακρίβεια:
α) Νόμισμα-κωλόχαρτο - μείωση δλδ μισθών συντάξεων κατά 40-60%
β) Εθνική απομόνωση
γ) Ούτε ένα σεντ.
δ) Άμεσα απαιτητά δεκάδες δις
ε) Ελλείψεις στην αγορά
Εν κατακλείδι, πράγματι η συμφωνία θα είναι δύσκολη και βαριά. Αλλά, άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Η απόρριψή της, σημαίνει de facto ανάδυση περικοπών σε πραγματική αξία εισοδήματος, όμοια με αυτή των τελευταίων ετών. Είναι χρέος μας, όσων ενδιαφερόμαστε για την κοινωνική σωτηρία, να διαφυλάξουμε την αξία της εργασίας και της ιδιοκτησίας μας, διατηρώντας παράλληλα τη χώρα σε ένα σταθερό πλαίσιο διεθνών συμμαχιών και σχέσεων. Η κυβέρνηση απέτυχε σχεδόν παταγωδώς, χτυπώντας έναν αδιάλλακτο τοίχο επιθετικών δανειστών. Δεν υπάρχει λόγος να έχει και η χώρα την ίδια μοίρα. Κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά λοιπόν, και με μία συμφωνία που, όσο κακή κι αν είναι, θα της δίνει χρήμα (και άρα χρόνο) για να φέρει στο προσκήνιο ένα πραγματικά ριζοσπαστικό πρόγραμμα δημόσιας μεταρρύθμισης και ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο, έστω και με τη δεύτερη προσπάθεια.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό απόλυτης κοινωνικής διάλυσης και εξαθλίωσης των ασθενέστερων στρωμάτων, για χάρη μίας κάστας διαπλεκόμενων προνομιούχων, η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ φάνταζε μονόδρομος. Και γιατί όχι; Το κόμμα είχε (και ίσως έχει) κάποια χαρακτηριστικά που το διαφοροποιούν πολύ από τα υπόλοιπα.
Δεν είχε διαπλεκόμενα συμφέροντα ύποπτων χορηγιών.
Δεν συμμετείχε στο λεγόμενο "τρίγωνο διαπλοκής" κατασκευαστικών - ιδιοκτητών ΜΜΕ - πολιτικής ηγεσίας.
Δεν είχε ορίσει ευνοούμενούς του σε συγκεκριμένα πεδία που οι προηγούμενοι είχαν ιδιοτύπως κρατικοποιήσει.
Επομένως, θα μπορούσε να κάνει, από την πρώτη κιόλας μέρα της (δύσκολης) διακυβέρνησης, ένα πραγματικά ριζοσπαστικό πρόγραμμα, υπέρ της κοινωνικής συνοχής: Πλήρη απελευθέρωση προσοδοθηρικών επαγγελμάτων, πάταξη γραφειοκρατίας και διαφθοράς στο στενό δημόσιο, αναδιοργάνωση και ανακατανομή των εργαζομένων του σε ένα πολύ αποδοτικότερο σχήμα που θα προσδίδει μεγαλύτερη αξία στη δουλειά τους, πραγματική είσπραξη των φόρων, αντί αύξησης των συντελεστών τους, καταστολή λαθρεμπορίου και περικοπές στα ρετιρέ των συντάξεων και μισθών, με -γιατί όχι- θέσπιση εθνικού ανώτατου συνταξιοδοτικού πλαφόν, λ.χ. στα 1500 ευρώ.
Στον αντίποδα, θα μπορούσε να εξασφαλίσει γι' αυτή τη γενναία εξοικονόμηση όλων αυτών των μέτρων, τα δύο πράγματα που χρειάζεται η ελληνική οικονομία για να πάρει μπρος:
1) Σημαντικότερο: Ένα γενναίο επενδυτικό πακέτο με σφραγίδα Ε.Ε., εν είδει new deal, με δημιουργία υποδομών (και άρα θέσεων εργασίας) σε πληθώρα τομέων της οικονομίας με υψηλή προστιθέμενη αξία, ώστε έπειτα, ο ιδιωτικός τομέας να την εκμεταλλευτεί.
2) Λιγότερο Σημαντικό: Επιμήκυνση αποπληρωμής χρέους, ώστε να "απλωθούν" οι πληρωμές στο χρόνο, και τα πρωτογενή πλεονάσματα να μπορούν να τις καλύψουν δίχως να προσφεύγει η χώρα στον "εφιάλτη των μνημονίων".
Αυτό, θα ήταν το best case scenario, και προϋπέθετε μία ικανή και ριζοσπαστικά αποφασισμένη ελληνική Κυβέρνηση από τη μία, ενώ από την άλλη ορθολογικά σκεπτόμενους και δρώντες Δανειστές.
Δυστυχώς, τίποτα από τα δύο δε συνέβη.
Η ελληνική Κυβέρνηση, πριν λάβει αυτή τη θέση, έβγαλε ένα από τα πιο άρρωστα παροχολογικά προεκλογικά προγράμματα, βγαλμένο απευθείας από τα μέσα των νάηντιζ. Εξαιρώντας δηλαδή το πρόγραμμα για την "ανθρωπιστική κρίση" και την επιστροφή μερικών ευρώ στους χαμηλοσυνταξιούχους, επρόκειτο για μία καθαρά δημαγωγική προσπάθεια, που κατ' εμέ ήταν το πιο απογοητευτικό σημείο αναφοράς για ένα κόμμα που είχε επιδείξει πολύ καλά σημάδια ως τότε. Κι όταν έγινε τελικά κυβέρνηση, καμία από τις -αναίμακτες για την κοινωνική πλειοψηφία των φτωχότερων στρωμάτων- μεταρρυθμίσεις δεν αναφέρθηκε.
Απεναντίας, η διαπραγμάτευση ήταν μια απόπειρα να σωθούν προνόμια. Αυτό και τίποτα άλλο. Η αριστερά, που αποζητούσε με αληθινή δίψα να ορίζει τις εξελίξεις, βρέθηκε να ορίζεται από ένα κατεστημένο δημιουργημένο πολύ πριν. Η αρχική τόλμη πήγε περίπατο, και η διαπραγματευτική ομάδα έχασε σύντομα τη μπάλα ολοσδιούλου, βρισκόμενη στη θέση να ξανασυζητά ό,τι και οι προηγούμενες: Συντελεστές ΦΠΑ και περικοπή συνηθισμένων δαπανών.
Οι δανειστές από την άλλη, προσκολλημένοι στα εσωτερικά τους ακροατήρια, και πολύ μακριά από το ενιαίο, Ευρωπαϊκό συμφέρον, επέμειναν με παλαιολιθική λογική στην πεπατημένη. Η διαπραγμάτευση διεξήχθη με πολύ εχθρικούς όρους για την ελληνική πλευρά, και με απόλυτη άγνοια κινδύνου από τους τρεις θεσμούς. Η διάθεσή τους ήταν πράγματι η ταπείνωση ενός ελαφρώς διαφορετικού και ελαφρώς δικαιότερου δρόμου προς τη λιτότητα, ή τον "λιτό βίο", όπως προτιμάτε. Η μετακίνησή τους προς τις ελληνικές θέσεις ήταν από λίγη, ως αμελητέα. Οι ευθύνες τους είναι τεράστιες σε οτιδήποτε θέλει προκύψει από εδώ και πέρα.
Λύσεις αναίμακτες, μετά από 5 μήνες εσωτερικής ακυβερνησίας και εξωτερικής αποτυχίας, για την κυβέρνηση δεν υπήρχαν. Μία συμφωνία όπως η τελεσιγραφική, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσει με δεδηλωμένη, μετά την ψήφισή της. Η εφαρμογή δε, της συμφωνίας αυτής, είναι σίγουρα υφεσιακή.
Άρα, οι εκλογές αβεβαιότητας και πόλωσης θα ερχόταν νομοτελειακά, εκτός κι αν γινόταν αυτό που τελικά έγινε· δημοψήφισμα. Και οι δύο απαντήσεις, σώζουν την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ναι, τον απαλλάσσει από το βάρος να το πει ο ίδιος, το όχι τον απαλλάσσει από τις ευθύνες της καταστροφής.
Ποιες είναι, όμως, οι επιλογές για τον Έλληνα πολίτη; Τις ξέρουμε και τις ξέρουν.
Η επιλογή όμως του συγγραφέα του κειμένου, είναι μία, είναι βέβαιη και είναι απολύτως τελική:
Ναι, και με τα δύο χέρια, στη συμφωνία.
Είναι ο μοναδικός τρόπος να εξασφαλιστεί για τη χώρα:
α) Νομισματική σταθερότητα-Σταθερή αγοραστική δύναμη
β) Πρόσδεση των εθνικών συμφερόντων με αυτά της Δυτικής Ευρώπης
γ) Γενναία επενδυτικά πακέτα που πλησιάζουν το 1/3 (!!!) του ΑΕΠ μας ως το 2020
δ) Ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης χρέους.
ε) Επάρκεια σε εισαγωγές
Αντίστοιχα, το όχι θα έφερνε με μαθηματική ακρίβεια:
α) Νόμισμα-κωλόχαρτο - μείωση δλδ μισθών συντάξεων κατά 40-60%
β) Εθνική απομόνωση
γ) Ούτε ένα σεντ.
δ) Άμεσα απαιτητά δεκάδες δις
ε) Ελλείψεις στην αγορά
Εν κατακλείδι, πράγματι η συμφωνία θα είναι δύσκολη και βαριά. Αλλά, άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Η απόρριψή της, σημαίνει de facto ανάδυση περικοπών σε πραγματική αξία εισοδήματος, όμοια με αυτή των τελευταίων ετών. Είναι χρέος μας, όσων ενδιαφερόμαστε για την κοινωνική σωτηρία, να διαφυλάξουμε την αξία της εργασίας και της ιδιοκτησίας μας, διατηρώντας παράλληλα τη χώρα σε ένα σταθερό πλαίσιο διεθνών συμμαχιών και σχέσεων. Η κυβέρνηση απέτυχε σχεδόν παταγωδώς, χτυπώντας έναν αδιάλλακτο τοίχο επιθετικών δανειστών. Δεν υπάρχει λόγος να έχει και η χώρα την ίδια μοίρα. Κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά λοιπόν, και με μία συμφωνία που, όσο κακή κι αν είναι, θα της δίνει χρήμα (και άρα χρόνο) για να φέρει στο προσκήνιο ένα πραγματικά ριζοσπαστικό πρόγραμμα δημόσιας μεταρρύθμισης και ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο, έστω και με τη δεύτερη προσπάθεια.
Τρίτη 31 Μαρτίου 2015
Φοιτητικές Ομαδοποιήσεις και Δημόσιο Πανεπιστήμιο
Οι καιροί αλλάζουν - το μέλλον έχει καταλήξει πλέον να έρχεται ταχύτερα από όσο μας είχε συνηθίσει ως τώρα, ακόμα κι εμάς, τους ανθρώπους που κοντεύουμε να μπούμε στην τρίτη δεκαετία της ζωής μας.
Το δημόσιο πανεπιστήμιο, δε θα μπορούσε να μείνει εκτός αυτής της διαδικασίας. Τα γνωστικά αντικείμενα τρέχουν προς την πρόοδο (καμία αξιολογική εννοιοδότηση στον όρο) και οι μέθοδοι, τα εγχειρίδια και οι προσεγγίσεις της διάλεξης / διδασκαλίας, ακολουθούν με εξίσου φρενήρεις ρυθμούς. Αντίστοιχα, στην κοινωνία, οι οικονομικές και κοινωνικές - πολιτικές εξελίξεις ενός ολοένα και πιο παγκοσμιοποιημένου κόσμου, λαμβάνουν χώρα όλο και πιο αβίαστα - όλο και πιο βιαστικά.
Ας μου επιτραπεί λοιπόν, χάριν συντομίας και συνοχής, το λογικό άλμα, που καταλήγει στο γεγονός της επίδρασης παρομοίων παραγόντων και στις φοιτητικές ομαδοποιήσεις, είτε αυτές λέγονται παρατάξεις, είτε σχήματα, είτε πυρήνες. Ποιος είναι ο ρόλος τους σε μία τέτοια συγκυρία; Η άποψη του γράφοντος ολίγιστη σημασία έχει, αλλά θα παρατεθεί.
Καταρχάς, δόκιμο είναι μάλλον, να ανατρέξουμε στο εγγύτερο παρελθόν της υπόθεσης, ώστε να δούμε πώς νοηματοδοτείται η υφιστάμενη (περίπου) κατάσταση στον όμορφο και βραχύνου κοινωνικό μας θόλο. Μια συνοπτική αναφορά, θα μπορούσε, αν και αρκετά χονδροειδώς, να περιοριστεί στην πολυακουσμένη στερεοτυπική έκφραση των ευγενών μεταπολιτευτικών νοικοκυραίων: "Παρατάξεις; Μακριά παιδί μου από αυτές, είναι όλοι ίδια και επικίνδυνα κομματόσκυλα. Πάρε το πτυχίο σου ήσυχα και καλά." Άλλες, λιγότερο -ή περισσότερο- αδυσώπητες προσεγγίσεις, περιλαμβάνουν μεταβολές των επιθέτων ανάλογα με την ισχυρογνωμοσύνη του ομιλούντος.
Είναι όμως οι φοιτητικές ομαδοποιήσεις ο κερασφόρος σάτυρος που διαφθείρει τη φοιτητιώσα νεολαία, προς τη σατανική κατεύθυνση των εξεταστικών αποτυχιών και των χαμηλών επιδόσεων, ακόμη ακόμη και στην επ' αόριστον αναβολή της λήψης πτυχίου; Περιορίζονται οι ευθύνες τους σε πάρτυ, κείμενα, συγκεντρώσεις και εν τέλει κομματική στρατολόγηση;
Υπέρ της ετυμηγορίας των ρητορικών αυτών ερωτημάτων, βρίσκεται μια ευρεία (και συχνά όχι άδικα εφευρεθείσα) γκάμα επιχειρημάτων. Πράγματι, ο ως άνω θεσμός αποτελεί το έξαλλο σκίρτημα μιας μεταπολιτευτικής νεολαίας που είχε στερηθεί επί δεκαετίες τη φωνή της. Και, όπως τα περισσότερα απότομα δημοκρατικά ξεσπάσματα, που ακολουθούν μια περίοδο βαρύτατου ολοκληρωτισμού, φέρει σίγουρα μερικές από τις παθογένειές τους: Παρορμητισμό, ενθουσιασμό, ανάπτυξη πελατειακών δεσμών, συχνά ακλόνητη σύνδεση με τον κομματικό μηχανισμό, αθέμιτα μέσα για την επίτευξη του στενά παραταξιακού στόχου. Μειονεκτήματα που φυσικά ενυπάρχουν και στις κομματικές νεολαίες, αλλά και στα ίδια τα πολιτικά κόμματα.
Δυστυχώς, η εύλογη δυσπιστία των πολιτών (και των παιδιών τους) απέναντι στο διαμορφωμένο κλίμα, τείνει να πάρει πλέον μία μορφή συλλήβδην επιθετικής προς τους ανωτέρω θεσμούς θέσης, με συχνά υποβόσκουσες αντιδημοκρατικές πεποιθήσεις - εν αγνοία συχνά των ξεστομιζόντων τες. Παρατηρείται μία τάση "ποινικοποίησης" (sic) της συμμετοχής σε κόμματα ή σχηματισμούς, σα να μην είναι οι ίδιες αυτές οι οργανώσεις αναπόσπαστα κομμάτια της (αστικής) δημοκρατίας που με πάθος κατά τ' άλλα υπερασπίζονται οι επικριτές τους. Παραβλέποντας την παραπάνω σημαντική αντίφαση των μπερδεμένων επιτιθέμενων, μπορούμε να εστιάσουμε και σε άλλες αντιδημοκρατικές πρακτικές, που και με ευθύνη των έως τώρα δρώντων, έχουν οργιάσει: Απομαζικοποίηση του φοιτητικού κινήματος μέσω της ολίγιστης συμμετοχής στις Γενικές Συνελεύσεις, αλλά και -αρτίως- στις φοιτητικές εκλογές, ολοκληρωτικής απαξίωσης οποιασδήποτε φοιτητικής κινητοποίησης, με πλέον πρόσφατα τα παραδείγματα ολόκληρων φοιτητικών συλλόγων με χιλιάδες μέλη που αδυνατούν να εκδιώξουν, ή έστω a priori αποτρέψουν, καταλήψεις των σχολών τους από πολύ λίγες δεκάδες εξωπανεπιστημιακών.
Ποια είναι όμως η λύση γι' αυτή την αρκετά μελανή κατάσταση; Σίγουρα κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί ότι διαθέτει τη μαγική φόρμουλα για οποιοδήποτε πολύπλοκο θέμα - όπως και αυτό. Ωστόσο, στα πλαίσια που αναφέρθηκαν στην αρχή, κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει στο δημόσιο πανεπιστήμιο, μέσα στα πέτρινα χρόνια της οικονομικής, κοινωνικής, ηθικής, πολιτικής κρίσης. Οι φοιτητές τείνουν να επανοικειοποιηθούν το Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Η προσέλευσή τους, δεν απαντά πλέον στο στερεότυπο των ελάχιστων παρακολουθούντων. Η διάρκεια σπουδών τους, επίσης καταρρίπτει το στερεότυπο του ''αιωνίου''. Υπάρχει πλέον ενδιαφέρον για το μάθημα, για την έγκαιρη απόκτηση των δεξιοτήτων που απαιτούνται για τη λήψη του πτυχίου. Δίδεται πλέον σημασία στη διατήρηση των υποδομών, στην προστασία του χώρου στον οποίον κοινωνικοποιούμαστε και δραστηριοποιούμαστε ακαδημαϊκά.
Ωστόσο, οι περισσότερες ομαδοποιήσεις κοιτούν με αμηχανία την αλλαγή του φοιτητικού lifestyle που επέρχεται με τις εξελίξεις. Η δεξιών καταβολών, περιορίζεται σε ένα ευρύ πελατειακό δίκτυο και σε αμφιβόλου αισθητικής κοινωνικές εκδηλώσεις που της εξασφαλίζουν οικονομική και πολιτική επιβίωση με υψηλά ποσοστά επί των ψηφισάντων. Οι αριστερόστροφοι σχηματισμοί, μοιάζουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε ένα μοντέλο φοιτητή-συνδικαλιστή που πεθαίνει υπό το βάρος της μετανεοτερικότητας και σε μία αμήχανη διερευνητική στάση απέναντι σε μία - για πρώτη φορά στην ιστορία τους - εθνική κυβέρνηση Αριστερών καταβολών. Ο Γκραμσιανός παρανομαστής, είναι κοινός: Το παλιό έχει πεθάνει, αλλά το νέο αργεί να γεννηθεί. Οι παλαιοί σχηματισμοί αδυνατούν πλέον να πατήσουν σταθερά, γιατί ακριβώς αυτό που τους στέργιωνε, τα πάθη της μεταδικτατορικής εποχής, και ο ρεβανσισμός των καταπιεσμένων έπειτα από δεκαετίες διωγμών, έχουν πλέον ξεθυμάνει.
Το καινούριο δεν ξέρουμε τί μορφή θα έχει. Μπορούμε όμως να υποθέσουμε ποια θα είναι μερικά από τα συστατικά του. Θα είναι η αξιοδότηση της γνώσης, θα είναι η όρεξη για δουλειά, κατάρτιση και ευημερία σε υγιές εργασιακό περιβάλλον. Θα είναι ενδεχομένως η ανάγκη για αξιοκρατία, για πολιτικοποίηση και για ουσιώδη, ουσιαστικό διάλογο. Τα κείμενα επί κειμένων, οι πολιτικάντικοι διαξιφισμοί ίσως δε θα έχουν θέση σε αυτό το "καινούριο". Σίγουρα όμως οι ομαδοποιήσεις θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ένα ρόλο καθοριστικό: Αυτόν της ενεργέστερης, ακόμα κι από το ίδιο το διδακτικό προσωπικό, χρήσης του ακαδημαϊκού χώρου, για τον Άνθρωπο - Επιστήμονα και τις ανάγκες του. Με επιπλέον διαλέξεις, μαθήματα και αντιμαθήματα. Τέχνη, αισθητική, επικοινωνία και επικοινώνηση του όποιου πολιτικού μηνύματος στους νέους-σπουδαστές. Για τη σφαιρικότερη καλλιέργεια, την πλήρωση των αναλυτικών εργαλειοθηκών, για την αποφυγή της τεχνοκρατικοποίησης της εκπαίδευσης, για την παιδεία την ίδια. Κι αν όλα αυτά είναι και πάλι δορυφόροι του εκάστοτε κόμματος;
Γιατί όχι, θα μπορούσε να συμπληρώσει ο γράφων. Τα κόμματα, είναι εκείνοι οι άνθρωποι που τα αποτελούν. Και θα ανταπαντήσει με ένα άλλο ερώτημα:
Ποιος φοβάται τη δημοκρατία και τους θεσμούς της;
Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015
Ενιαύσια Αδολεσχία
Η νύχτα έριχνε βαριά τη σκιά της στον τσιμεντόκαμπο. Ούτε θρόισμα δεν έσπαγε την εκκωφαντική νυκτερινή σιωπή. Η ήπια συννεφιά έδινε ελάχιστους γκρι τόνους κατά καιρούς. Μύριζε προϊόν καύσης και σαββατιάτικη ραστώνη.
Ο Τζων-Τζων κοίταξε με θρασεία γαλήνη την πόλη να κοιμάται - όλη; Ίσως όχι. Κάποια κλαρίνα αντιστέκονταν ακόμη, κλεισμένα στους θλιβερούς και φασαριόζικους διασκεδαστικούς κλωβούς τους. Αυτό τους είχε επιτακτικά υπαγορευθεί από τα γεννοφάσκια τους· αδηφάγα κατανάλωση. Τροφής, Ρουχισμού, Τέχνης, Εμπειριών, Προσώπων.
Όμως ο Τζων-Τζων δε μπορούσε να κάνει τίποτε γι' αυτό. Ήταν όλοι χαμένοι. Όπως κι εκείνος. Πήρε μια γενναία, τελευταία ρουφηξιά από το φθηνό του τσιγάρο, στη συνέχεια το πέταξε. Το μόνο που του έμενε, ήταν να ξαπλώσει τ' ανάσκελα και να δει ό,τι του επέτρεπε η φωτορρύπανση και τα σύννεφα από άστρα.
Μπορούσε επιτέλους να αφοσιωθεί στην κατανάλωση κι εκείνος. Ζευγάρια μάτια, ανατολές, πολλές ανατολές. Σάρκα, ζωή και κόσμο. Έρωτα, άνοιξη και γιασεμί.
Κι ο μικρός μας ήρωας ξύπνησε. Ήταν περίπου 6 το πρωί - στα αριστερά του ο πορτοκαλής δίσκος, στα δεξιά του το μπλε. Η απόσταση που τον χώριζε από την επιβλητική, μακρόστενη λωρίδα γης του ορίζοντα, δεν ήταν ισχυρότερη του πεπερασμένου των αισθήσεών του. Το δευτερόλεπτο της ελευθερίας του, το είχε κερδίσει με το σπαθί του.
Ο Τζων-Τζων κοίταξε με θρασεία γαλήνη την πόλη να κοιμάται - όλη; Ίσως όχι. Κάποια κλαρίνα αντιστέκονταν ακόμη, κλεισμένα στους θλιβερούς και φασαριόζικους διασκεδαστικούς κλωβούς τους. Αυτό τους είχε επιτακτικά υπαγορευθεί από τα γεννοφάσκια τους· αδηφάγα κατανάλωση. Τροφής, Ρουχισμού, Τέχνης, Εμπειριών, Προσώπων.
Όμως ο Τζων-Τζων δε μπορούσε να κάνει τίποτε γι' αυτό. Ήταν όλοι χαμένοι. Όπως κι εκείνος. Πήρε μια γενναία, τελευταία ρουφηξιά από το φθηνό του τσιγάρο, στη συνέχεια το πέταξε. Το μόνο που του έμενε, ήταν να ξαπλώσει τ' ανάσκελα και να δει ό,τι του επέτρεπε η φωτορρύπανση και τα σύννεφα από άστρα.
Μπορούσε επιτέλους να αφοσιωθεί στην κατανάλωση κι εκείνος. Ζευγάρια μάτια, ανατολές, πολλές ανατολές. Σάρκα, ζωή και κόσμο. Έρωτα, άνοιξη και γιασεμί.
Κι ο μικρός μας ήρωας ξύπνησε. Ήταν περίπου 6 το πρωί - στα αριστερά του ο πορτοκαλής δίσκος, στα δεξιά του το μπλε. Η απόσταση που τον χώριζε από την επιβλητική, μακρόστενη λωρίδα γης του ορίζοντα, δεν ήταν ισχυρότερη του πεπερασμένου των αισθήσεών του. Το δευτερόλεπτο της ελευθερίας του, το είχε κερδίσει με το σπαθί του.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)