Ο αέναα ηλιθιώδης κύκλος της ερωτικής τυχαιότητας.

  Τα φαινόμενα - συμπτώματα είναι λίγο πολύ γνωστά. Εντυπωσιασμός, συνεχής ομιλία για εκείνον/εκείνη, ισχυρή επιθυμία παρέας, ακλόνητη (αρχικά) εμπιστοσύνη. Συμβατικά τα εντάσσω υπό την κοινή σκέπη "έρωτας".
   Η συνέχεια είναι τρεις κλάδοι. Ο πρώτος είναι της πλήρους σύμπλευσης. Ο δεύτερος είναι της πλήρους άρνησης. Και ο τρίτος, στέκεται κάπου στη μέση, με μία πολύ ισχυρή βασανιστικότητα συνήθως κιόλας.
   Στην πρώτη περίπτωση, το μοτίβο είναι τετριμμένο. Ισχυροποίηση - (σεξουαλική) κορύφωση - παρακμή/πτώση. Τον ενθουσιασμό διαδέχεται η ωρίμανση, την ωρίμανση η ανία.
   Στη δεύτερη περίπτωση, η ίδια η άρνηση οδηγεί σε άλλους δύο κλάδους· την αποδοχή της κι από τα δύο μέρη, αφενός, και την αποδοχή/επιβολή από το ένα μέλος μόνο αφετέρου. Έχουμε έτσι τις γνωστές παθολογικές καταστάσεις που αχρείαστο είναι να αναλύσουμε.
   Στην τρίτη περίπτωση, τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα από όσο θα θέλαμε. Υπάρχουν πολλές εναλλατικές/ προκυπτέες καταστάσεις. Συνήθως έχουμε επίπονες φάσεις όπου αμφότερες πλευρές έχουν να επιδείξουν κάποια κάβλα εκατέρωθεν, αλλά συνήθως ο βαθμός της διαφέρει ποσοτικά και ποιοτικά μεταξύ των μελών, ή έχουμε περιπλοκότατες καταλήξεις, όπου εμπλέκονται τρίτοι παράγοντες, όπως άλλα άτομα, απόσταση, άλλες αντικειμενικές δυσκολίες.


  Γιατί αυτή η μικρή εισαγωγή; Για να εισάγω καλύτερα το βασικό ερώτημα που με ταλανίζει καιρό τώρα.
  Ποιοι είναι, άραγε, οι μηχανισμοί του έρωτα; Για να προλάβω τους περισσότερους, δεν προτίθεμαι να απαντήσω μέσω αυτής της ανάρτησης, γνωρίζω κιόλας ότι το θέμα απασχολεί το σύνολο των τεχνών σχεδόν, από τότε που αυτές είναι καταγεγγραμμένες. Δεν ανακαλύπτω την Αμερική. Προσπαθώ απλώς να βάλω σε τάξη μερικές σκέψεις, να με βοηθήσω, πρώτα εμένα, να καταλάβω καλύτερα. Και να κάνω και τη φασάρα μου, φυσικά.

  Το θέμα προκύπτει συνέχεια στο νου μου, όλο και εντονότερα τον τελευταίο μισό χρόνο, ή και κάτι ακόμα. Είναι γνωστό ότι οι στανταρισμένοι μηχανισμοί του γυμνασίου, παύουν να ισχύουν, δυστυχώς, από μία ηλικία και μετά. Ερωτεύσιμη κοπέλα δεν είναι πια (μόνο) η δις Βυζιά - ερωτεύσιμο αγοράκι δεν είναι πια το πιο εναρμονισμένο με τις προτυπικές απαιτήσεις.

  Εδώ είναι που επεισέρχεται το ερώτημα λοιπόν. Τί αντικαθιστά τα πρότυπα του γυμνασίου, που είναι, ας πούμε, τα πρώτα της ερωτικής, στα σπάργανα ακόμη, ζωής ενός ατόμου; Ανά παράγραφο ένα, στοιχηθείτε.

  Είναι η υλική υπόσταση (ομορφιά-στυλ) του ατόμου; Κακώς θέτω το πιο δύσκολο ερώτημα πρώτο. Θα έλεγα ότι χωράει πολλή συζήτηση. Το γενικό μοτίβο είναι ότι παίζει κάποιο ρόλο, ορισμένες φορές πολύ ισχυρό, αλλά η σωρεία εξαιρέσεων, δε μου δίνει την απαραίτητη βεβαιότητα. Πόσες φορές δε συζητιέται σε παρέες ένα ζευγάρι για το πόσο δυσανάλογα άσχημο ή όμορφο είναι κάποιο μέλος του; Δε γνωρίζουμε, οι περισσότεροι, αρκετά εκατέρωθεν στερεότυπα σχετικά με το θέμα; ("η όμορφη η γυναίκα παίρνει άσχημο άντρα" , "ο άσχημος άντρας φοβάται τις όμορφες γυναίκες" )

 Είναι η πνευματική υπόσταση (ομιλία, μάτια, συμπεριφορά κλπ); Πάλι είμαι διστακτικός.  Η οποιαδήποτε -ακόμη και εκτιναγμένη- πνευματική δραστηριότητα δεν εξασφαλίζει την ερωτευσιμότητα, και σε αυτό υπάρχουν πολλά στοιχεία που συγκλίνουν. Πόσοι πνευματικά "άπιαστοι" και "άπιαστες" δεν πέθαναν μόνοι / μόνες, συχνά απογοητευμένοι/ες από την απόρριψη; Δεν έχουμε αρκετά παραδείγματα ανθρώπων που παράγουν συνεχώς τέχνη βασισμένη στην απόρριψη ευαίσθητων και ευφυιών ανθρώπων;

   Καταλήγουμε λοιπόν, ότι σε επίπεδο πομπού, δεν αρκεί καμία/κανείς να κατέχει μονόπλευρα ερωτεύσιμα χαρακτηριστικά.

  Τι γίνεται όμως σε επίπεδο δέκτη; Πώς επηρεάζεται αυτός στις κρίσεις του;

  Αρχικά, σίγουρα πρέπει να εντάξουμε στη χωρία αυτή τα κοινωνικά, μιντιακά και κάθε είδους πρότυπα. Αυτά, υποχθονίως μεταλαμπαδεύονται και υπαγορεύουν σιωπηρά στο δέκτη τί να ψάξει, τί να τονίσει, τί να παραβλέψει. Η κουλτουριάρικη-χίπστερ νομενκλατούρα, προβάλλει ως πρότυπο το σκεπτόμενο μουσάτο, την ευαίσθητη ελαφρά διανοούμενη. Το εμποροβιομηχανικό σύμπλεγμα, προβάλλει ως πρότυπο απολύτως αδύνατα - αποστεωμένα σχεδόν σώματα και βαρβάτους κοιλιακούς μύες, αμφότερα υπό αυστηρή καταναλωτική "επιτήρηση".  Το μιντιακό προωθεί τη ζωή ως ένα ανεξάντλητο πάρτυ πλούτου και καλοπέρασης. Και ο δέκτης έτσι συνεπικουρείται στις αποφάσεις του, εμμέσως πάντα, από το ιδιοτελέστατο συμφέρον.

  Επιπλέον, εκτός από τα πρότυπα, τεράστιο ρόλο παίζει και το υπόβαθρο του δέκτη. Το πατρικό και μητρικό υπόβαθρο, επηρεάζουν τις επιλογές. Αδιαμφισβήτητα, το πώς έχει μεγαλώσει κανείς, παίζει ρόλο στο τί ερωτεύεται και πώς.

 Ακόμη, χρήσιμο θα ήταν να προστεθεί και ο παράγοντας της εκάστοτε συναισθηματικής κατάστασης. Άτομο που έχει βιώσει απόρριψη, είναι πολύ πιθανό να κινηθεί προς έρωτα- αντικαταστάτη (διάσημο ρητό / τσιτάτο "ο έρωτας με έρωτα περνάει" ). Άτομα με μεγάλο διάστημα ερωτικής νηνεμίας είναι πολύ πιθανότερο να μπουν στη φουρτούνα ευκολότερα.

  Παράγοντες αποτελούν επίσης η κοινωνική θέση του κάθε μέλους και η αντίληψή του για αυτή (ταξικοί διαχωρισμοί, αν και σπανιότεροι πλέον, υπάρχουν ακόμη στον έρωτα) , η ιδεολογία (no comment), οι κοινές παρέες, τα κοινά γούστα σε τέχνες και γράμματα.


    Καταλήγουμε λοιπόν πού; Στην παράδοχη ότι για να ευδοκιμήσει ένας έρωτας πρέπει από άποψη πομπού να υπάρχει ευγενής (και ακαθόριστος!) συνδυασμός ανεπτυγμένης πνευματικής και υλικής υπόστασης, ενώ από πλευρά δέκτη, να είναι αυτή η υπόσταση αποδεκτή μετά από "φιλτράρισμα" από πρότυπα που επιδρούν ασυνείδητα, από υπόβαθρο γονέων, κοινωνικοταξικό υπόβαθρο, αλλά και οι πομπός και δέκτης να βρίσκονται σε κατάλληλη συναισθηματική κατάσταση, έχοντας παράλληλα ένα μίνιμουμ κοινών παρεών, ιδεολογίας και γούστου.

   Σε τί εναποθέτουμε λοιπόν τις -όποιες- ελπίδες για απάντηση στο αρχικό ερώτημα, μετά από αυτό τον κυκεώνα προϋποθέσεων και πυθικών χρησμών; Α, αυτό θα το βρείτε εσείς. Εγώ θα βοηθήσω λέγοντας μόνο πως είναι η Τύχη.


   Η επόμενη ανάρτηση θα αφορά σοβαρό(τερο) ζήτημα.